11:59 (a short story)

11:59

Sinulat ni: Danielle Verzosa

Manghihinayang ka ba? Kung sakaling mawala siya, manghihinayang ka ba? Minsan hindi ipinagkakait ang oras at ang pagkakataon para magawa mo ang nararapat. Minsan, hinihintay ka na lang kumilos at gumawa ng paraan para ipaglaban mo ang importante sayo.

11:59 na ng gabi sa aking relo. Isang minuto na lang…

Narkos nga pala ang palayaw ko, galing sa pangalan kong Narcissus. Labing-tatlong taong gulang ako noon noong naaksidente ako at nabulag. Laking pasasalamat ko sa Diyos dahil hanggang ngayon ay buhay pa ako. Sa dinami-rami ng mga pagsubok na hinarap ko, tila hindi ko na kayang magkunwari pa sa aking tunay na nararamdaman. Ilang beses na akong nasaktan, at ngayon ay pinanghihinaan na ako ng loob para magpatuloy pa. Tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, siya ang lagi kong nakikita, wala ng iba.

Si Ellie ang unang babaeng nakita ko pagkatapos akong mabigyan ng pagkakataong makakita ulit. Kapwa pasyente rin siya sa parehong ospital kung saan ako inopera sa mata. Natatangi ang kanyang kabutihan kung kaya’t lalong nangingibabaw ang kanyang kagandahan. Hindi maikakaila na tuluyan na akong nahulog sa kanya.

“Miss, tabi!!!” pasigaw kong sinabi kay Ellie dahil kaunti na lang ay mabubunggo na siya ng nagmamadaling nars. Tila wala siya sa kanyang sarili kaya hindi niya napapansin ang mga nasa paligid niya. Noong nakalagpas na ang nars, nilapitan ko siya.

“Kuya, salamat ha?” sabi ni Ellie sa akin habang hinawakan niya ako. Sa sandaling iyon, naramdaman ko agad ang init na dumadaloy sa kanyang kamay.

“Ha?” napatulala na lamang ako sa kanya habang nakatingin siya sa akin. Noong inalis niya ang kanyang kamay, saka lang ako nakabalik sa aking sarili.

“Kuya, parang ikaw pa ang muntikang mabangga kaysa sa akin. Okay ka lang ba?” natatawa na lamang sa akin si Ellie.

“Oo, pasensya ka na. Kung hindi mo mamasamain, nagulat lang kasi ako sayo noong hinawakan mo ako, ang init kasi ng kamay mo.”

Simula noon, lagi na kaming nagkekwentuhan. Kahit hanggang sa lumabas na kami ng ospital, naging mas matibay ang aming relasyon bilang magkaibigan. Kahit may sarili kaming buhay, hindi nawawala ang komunikasyon namin sa isa’t isa. Naaalala ko noong minsan na sinorpresa ko siya sa kalagitnaan ng kanyang trabaho at dinalahan siya ng niluto kong tanghalian. Sa mga simpleng bagay na ginagawa ko para sa kanya, nagiging masaya na ako.

Lumipas ang ilang buwan, natutunan ko na siyang mahalin. Masarap siyang kausap, masaya siyang kasama. Ngunit dahil natatakot akong mawala ang relasyon namin ngayon, mas minabuti ko pang itago ang nararamdaman ko. Kahit handa kong gawin ang lahat para sa kanya, kahit magmukha man akong martyr sa isang nobela, hindi ko isasakripisyo ang meron kami ngayon para lamang sa hinahangad kong pagbabago.

Isang gabi bago ang aking kaarawan, tumawag si Ellie sa akin.

“Narkos, pwede ba tayong magkita? Alam kong hating-gabi na pero may kailangan akong sabihin sayo. Sunduin mo naman ako dito sa bahay tapos diretsyo tayo sa dating tambayan.” malungkot na sinabi ni Ellie.

“Umiiyak ka ba? Bakit ganyan ang boses mo?” nag-aalala kong tinanong si Ellie.

“Hindi, gawa lang ito ng sipon. Hihintayin kita ha?”

“Oo. Diyan ka lang. Papunta na ako.”

Binaba ko ang telepono at sumakay sa aking bagong biling kotse. Habang ako’y nagmamaneho, paulit-ulit na inaalala ko ang lahat ng sinabi ni Ellie sa akin kanina. Parang may mali eh, parang hindi tama. Kinakabahan na ako sa gustong sabihin ni Ellie. Ano kaya iyon at hindi na makapaghintay para ipagpabukas na lamang?

Dali-daling sumakay si Ellie sa kotse noong pumarada ako saglit sa harapan ng kanilang bahay. Ibang-iba ang itsura niya ngayon sa naging boses niya kanina sa telepono. Dumeretsyo na kami papunta sa dating tambayan. Habang nagmamaneho ako kumakanta si Ellie, kinakantahan ata ako.

“I’ll never go far away from you. Even the sky will tell you that I need you so, for this is all I know, I’ll never go…”

Mala-anghel ang boses ni Ellie, hindi maikakaila na kinilabutan ako habang kumakanta siya. Napalingon ako sa kanya noong napansin ko na tumutulo na pala ang mga luha niya sa mata.

11:59 na ng gabi sa aking relo. Isang minuto na lang at kaarawan ko na. Noong sandaling iyon, bumagal ang takbo ng oras. Hindi ko namalayan na may paparating na dyip sa aking harapan. Hindi ko na nakontrolado pa ang manibela kahit na pilitin ko mang umiwas. Humarang si Ellie sa harap ko, tinakluban ang aking mga mata at hinalikan ang aking mga labi.

“Mahal Kita!” ito ang unang pagkakataong narinig ko ito mula kay Ellie. Pagkatapos noon, dahan-dahang nawalan na ako ng malay.

Nakapalibot sa akin ang mga makukulay na lobong may nakalagay na ‘Happy Birthday Narcissus!’ May benda palang nakapalibot sa ulo ko kaya sobrang sakit nito. Habang pinagmamasdan ko ang mga lobo, unti-unting nanumbalik ang alaala ko. Nasaan si Ellie?

“Ellie?” isang beses ko pa lang binabanggit ang pangalan niya, napaiyak na ako. Tila binuhusan ako ng nagyeyelong tubig noong naalala ko lahat ang nangyari. Sa tanang buhay ko, ngayon pa lang ganito kabilis tumibok ang aking puso. Nanghihina na ako.

Para mabuhay ako, humarang si Ellie sa aking harapan at prinotektahan niya ang aking mga mata. Sabi nila, may naghihintay sa aking ‘birthday party’ sa aming dating tambayan at si Ellie ang nagplano nito. Isang masayang ‘celebration’ sana ang pupuntahan namin na nauwi sa isang masamang bangungot.

Bakit ngayon pa? Sa tinagal-tagal naming magkasama, ni hindi ko manlang nasabi sa kanya kung gaano siya kaimportante sa buhay ko, kung gaano niya ako napapasaya sa tuwing nawawalan na ako ng dahilan para mabuhay pa. Nasayang ang mga pagkakataon na sana naamin ko sa kanyang mahal na mahal ko siya. Ang natatanging taong may alam ng kahinaan ko ang siyang nagpapahina sa akin ngayon. Sana noon pa lang sinabi ko na sa kanya na hindi ko kayang mawala siya sa buhay ko. Pero, kahit na gaano kasakit ang pag-iwan niya sa akin, nagpapasalamat pa rin ako sa kanya dahil binago niya ang buhay ko. Hindi ko siya malilimutan lalo na’t ‘birthday’ ko ang ‘death anniversary’ niya.

Hindi ko na kayang ibalik ang nakaraan, kaya naman umaasa akong makita ko siya, mayakap at mahagkan kahit hanggang sa panaginip na lamang.

-wakas-

Title: 11:59

Written by: Danielle Verzosa

Published Date: January 2013

Published by: Alpha & Omega – Alab, Literary Folio

(Sacred Heart College, Lucena City)

My Favorite Summer Treat

I scream, you scream we all scream for “Gelato”! Haha! If you want to beat the summer heat, you should try a scoop of gelato. I am sure you will not regret forgetting your strict diet plan for a moment like this.

As most of you know, “gelato” is an Italian-style ice cream. While the ice cream is made of cream, the gelato is made of milk. But don’t get me wrong, since gelatos are churned less than ice creams, they tend to taste creamier and richer because of the much denser texture.

You should go to La Casa Gelato if you want the ultimate gelato experience in Vancouver. They are open 7 days a week and serves 238 flavors! Yup, 238! You can even try every single flavor for free! Unbelievable, right?

Whenever my family and I go to La Casa Gelato, especially in the summer, the store is always jam-packed. You will mostly see people who are having a hard time deciding which flavor they want, and I admit I am one of them. It is definitely hard to choose if you have 238 options. But one thing I noticed was that I always tend to get the pistachio flavor. Maybe because it was the first gelato flavor I ever tasted, and to me, it was like “love at first taste”.

Pistachio and Creme Brûlée Gelato
Creme Brûlée and Pistachio flavored gelato
IMG_6757
Mango Pistachio and Tiramisu Cheesecake flavored gelato

How about you? What’s your favorite treat this summer?

 

First Solo Travel in the Emerald City

Did you know that Seattle is known to be “The Emerald City” because of its lush greenery that surrounds it? It is also called the “Rain City” because it always rains there.

I decided to go to Seattle for my first solo travel via Greyhound bus from Vancouver last March 2016. Although I stayed at my aunt’s apartment, she gave me the freedom to explore the city by myself because she needed to work. It was a liberating feeling for me. For 3D2N, I felt so free and so proud of myself because I was brave enough to travel alone in a place I had never been before.

I was greeted by “good mornings” and “hellos” by strangers when I walked around downtown Seattle. Their warm smiles made me giddy and it made me forget that I was travelling alone.

You are not visiting Seattle if you don’t go and see the Public Market Center, so I did! They sell a variety of things, from fresh seafood to vegetables to pastries; they’ve got it all. I had a yummy chicken burrito for lunch in one of their stores.

There were a lot of entertainers – musicians and dancers, just around the corner. I was so happy to see performers like them in high spirits. They did entertain me and the rest of the crowd.

I could say that it was a perfect time to visit Seattle back then because they were having their “Annual Sakura-Con”. I had never seen a lot of cosplayers like that in real life! They were all so cute and I enjoyed guessing who they were portraying.

I know I should have tried Seattle’s Best Coffee, but I went to Starbucks instead because it was close and they have free wifi! Who would say “no” to free wifi when you are travelling? Not me, obviously! However, they got my name wrong! It was the most hilarious name I got from Starbucks!

One of the most memorable moments I had was when I watched the movie Miracles From Heaven staring Jennifer Garner alone. I was literally alone because I was the only one inside the cinema for the whole duration of the movie. I was scared at first, but when I started weeping because of the intense scene, I had already forgotten that I was the only living soul in the room.

I had fun in Seattle and did not regret that I chose that city for my first solo travel. I felt safe and I did not have a hard time going from point A to point B. I would definitely recommend Seattle for first time solo travellers!

On a sidenote, September of that year, I went back to visit Seattle with my family and friends.  And I could not believe that I was there 6 months ago – alone.

Sushi Madness

Sushi Pizza. Sushi Burrito. Sushi Burger. You name it, we have it!

There is at least one sushi joint on every block here in Vancouver. And did you know that most of these sushi joints are not actually managed by Japanese? A number of these places are owned by either Koreans or Chinese and sometimes you won’t be able to tell the difference.

Vancouverites would agree when I say that sushi is an inexpensive but filling food that you could easily get wherever you may be. Although I have not yet tried the ones I’ve mentioned at the top, I know that I would love and enjoy eating them the same way.

In no particular order, below are some names of sushi places that I’ve been to or want to go to:

  • Tojo’s – 1133 West Broadway, Vancouver, BC V6H 1G1
    • $$$$
    • Japanese-owned
    • Famous for its Omakase (“leave it up to us”) dinners
  • Pokerrito – 558 Dunsmuir Street, Vancouver, BC V6B 1Y1
    • $$
    • Popular for “build-your-own-base”
    • Offers Sushi Burrito
  • Wild Sushi – 4288 Dunbar St, Vancouver, BC V6S 2G1
    • $$
    • Clean place
    • Offers Lunch Specials
  • Hapa Izakaya – 909 W Cordova St, Vancouver, BC V6C 2G8
    • $$$
    • Offers modern fusion Japanese tapas
    • Awarded Best Izakaya: Golden Plates 2016
  • Japanese Bistro Hatzu – 1175 Davie Street, Vancouver, BC V6E 1N2
    • $$
    • Formerly known as Sushi Bella
    • Offers Sushi Pizza & Gyu Sushi Burger

Most of these photos are posted on my Instagram food account: @thepigleteats. Feel free to follow me for more food photos!